İnsanlar riskleri çoğunlukla duyularıyla kontrol etmeye alışkındır. Gaz kaçağı denildiğinde akla koku gelir; doğalgaz (metan) kaçakları güvenlik amacıyla kokulandırıldığı için fark edilebilir. Ancak karbonmonoksit yanma sonucu oluşur ve tamamen kokusuz, renksiz ve tatsızdır.

Bu nedenle ortamda tehlikeli seviyeye ulaşsa bile herhangi bir değişiklik hissedilmez ve kişiler ortamın güvenli olduğunu düşünmeye devam eder.

Birçok karbonmonoksit vakası büyük bir arıza anında değil, sistemlerin normal çalıştığı durumlarda oluşur. Kombi, kazan veya jeneratör çalışıyor olabilir; alev vardır ve sistem devrededir. Ancak şu durumlar karbonmonoksit oluşumuna neden olabilir:

• Hava girişinin yetersiz kalması
• Baca çekişinin zayıflaması
• Ortamdaki oksijen miktarının azalması sonucu eksik yanma oluşması
• Havalandırmanın zamanla yetersiz hâle gelmesi

Özellikle düşük seviyeli fakat uzun süreli maruziyetlerde kişilerde açıklanamayan yorgunluk, hafif sersemlik, konsantrasyon kaybı ve zamanla baş ağrısı gibi belirtiler görülebilir. Bu durum çoğu zaman farklı nedenlere bağlanır ve karbonmonoksit ihtimali gözden kaçar.

Karbonmonoksit tehlikesinin en kritik noktası burada ortaya çıkar.

CO gazı, kanda oksijen taşıyan hemoglobine oksijenden yaklaşık 200–250 kat daha fazla ilgi (afinite) gösterir. Bu nedenle hemoglobin oksijen yerine karbonmonoksite bağlanır ve dokulara taşınan oksijen miktarı hızla azalır.

Bu sürecin ilk etkisi fiziksel acı değil; zihinsel performansın düşmesi, dikkat azalması ve karar verme yetisinin zayıflamasıdır. Kişi çoğu zaman kendisini sadece yorgun veya hasta hissettiğini düşünür. Ancak tehlikeyi fark etmesi gereken anda, ortamdan çıkma kararını verecek zihinsel kapasitesini kaybetmeye başlayabilir.